Betiko, agur

Gaueko ordu txikitan, linternaren argipean idatzitako lerro batzuk besterik ez ditut zuretzat aitona:

Badakit marinel onenenek bezala gobernatu duzula bizitzaren lema, harik eta ekaitza honek txalupan zuloa irekitzea lortu duen arte. Bizitzaren lema hori ez dela betiko eskuetan izaten lehenagotik ere banekien, baina, zuk, inorrek ez bezala, erakutsi diguzu kapeatu ezin daitezkeen ekaitzak ere badaudela, batzuetan bizitzeagatik bizitzeak ez duela inongo zentzurik. Munduan, dignitatearen esanahia zuk baino hobeto ulertuko duenik ez dagoela erakutsi diguzu aitona. Eskerrik asko gaur arte borrokan egiteagatik!!

Lore bat jauzi da itsasora,

malko bat, muxuan behera

negar iluna izango da, beltza
zurekin atzamandako txipirioek zikindutakoa agian
baina ez da dolu negarra

ez da tristea, ez da goibela.

Jaio bezain pronto, abizena oparitu zenigun,

umetan berriz, irribarrea marraztu ahoan,

oraindik zugan pentsatzean marrazten zaidan irribarrea.

Sortutakoaz arro,

familiaz disfrutatzen bukatu dituzu egunak

eta orain, ni naiz, lotsarik gabe,

sekulako itsas-gizon, pertsona eta aitona

izan zarela aitortzen duena.

Distantziak urrundu ditu gure gorputzak,

akaso adinak gure bizitzak

baino aitona,  zaude zihur
 mundua ez dela nahikoa gu biok banantzeko.